Pelaksanaan Amalan Sunat dan Hubungannya dengan Kecemerlangan Sahsiah Pelajar Tahfiz di Selangor

The Performance of Sunnah Practice and Its Relationship with Personality Excellence of Tahfiz Students

Abstract

Sahsiah yang baik menggambarkan kemenjadian pelajar tahfiz. Kecemerlangan pelajar tahfiz bukan hanya dilihat pada kecemerlangan akademik dan hafazan sahaja, tetapi kecemerlangan sahsiah juga diberi keutamaan. Pelajar tahfiz yang cemerlang sahsiah mampu melakukan amalan-amalan sunat tanpa disuruh dan dipaksa. Amalan-amalan sunat seperti melakukan solat sunat, berpuasa sunat, membaca al-Quran, berzikir dan berselawat adalah antara amalan yang mempengaruhi pembentukan sahsiah pelajar tahfiz. Walau bagaimanapun, belum ada kajian khusus yang meneliti tentang pelaksanaan amalan sunat dalam kalangan pelajar tahfiz. Oleh itu, kajian ini bertujuan mengenal pasti tahap pelaksanaan amalan sunat dan hubungannya dengan kecemerlangan sahsiah pelajar tahfiz. Kajian ini merupakan kajian kuantitatif yang menggunakan reka bentuk kajian tinjauan melalui pensampelan rawak berstrata terhadap pelajar tahfiz. Kaedah pengumpulan data adalah melalui teknik perbincangan kumpulan berfokus (FGD) terhadap 64 orang pelajar tahfiz berumur antara 13 hingga 21 tahun. Seterusnya, maklumat perbincangan kumpulan berfokus  tersebut dianalisis dan satu set soal selidik dibina, disahkan oleh pakar, diuji rintis, ditambahbaik dan kemudiannya diedarkan kepada 618 orang pelajar tahfiz  (PITAS) di Selangor. Data kajian utama dianalisis secara deskriptif dan inferens. Hasil kajian mendapati bahawa tahap amalan sunat pelajar tahfiz adalah pada tahap sederhana dan terdapat hubungan yang signifikan antara pelaksanaan amalan sunat dan kecemerlangan sahsiah pelajar tahfiz.  Oleh yang demikian, amalan sunat yang telah dipupuk dalam diri pelajar tahfiz perlu dipantau secara berterusan dan dilaksanakan secara konsisten. Ia adalah untuk mendidik pelajar tahfiz bahawa amalan sunat yang dilakukan bukan hanya sekadar mematuhi peraturan maahad tetapi perlu lahir dari dalam diri pelajar tahfiz itu sendiri.

A good personality portrays a well-developed tahfiz student. The excellence of tahfiz students is viewed not only on academic and memorisation excellence but also on personality excellence. Tahfiz students with excellent personality are able to perform the sunnah practice without being told and forced. Sunnah practice, such as performing sunnah prayers and sunnah fasting, and reciting al-Quran, dhikr, and salawat, are among the practice influencing tahfiz students’ personality formation. However, there is yet a specific study examining the performance of sunnah practice among tahfiz students. Therefore, this study aims to identify the performance level of sunnah practice and its relationship with the personality excellence of tahfiz students. This study is a quantitative study using a survey study design through stratified random sampling of tahfiz students. The data collection method was through the focus group discussion (FGD) technique on 64 tahfiz students aged between 13 to 21 years. Subsequently, the FGD information was analysed. A set of questionnaires was constructed, validated by experts, pilot tested, enhanced, and distributed to 618 tahfiz students (PITAS) in Selangor. The primary study data were analysed descriptively and inferentially. The results of the study found that the level of sunnah practice of tahfiz students is at a moderate level, and there is a significant relationship between the performance of sunnah practice and the personality excellence of tahfiz students. Thus, the sunnah practice instilled in tahfiz students should be monitored continuously and performed consistently. It is to educate tahfiz students that the sunnah practice is not just to comply with the maahad rules but should come from within the tahfiz students themselves.